تکیه گاه تنهایی

کتاب تکیه گاه تنهایی نوشته سرکار خانم مرضیه براتی را به صورت قانونی از سایت متخصصان خریداری کنید.

ارسال کتاب تا ده روز کاری.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

کتاب شعر تکیه گاه تنهایی ،به نویسندگی سرکار خانم مرضیه براتی متولد 1/1/1362 از روستای خوش آب و هوای طلاور از توابع شهرستان باغملک استان خوزستان و ساکن شهرستان رامهرمزهست. این کتاب در دو بخش غزل و شعر نو سروده شد.

انسان هنگام فرو رفتن در اعماق پر تلاطم اقیانوس  زندگی ،همواره به دنبال کشتی نجاتی می گردد تا از این امواج نجات پیدا کند و آنرا تکیه گاه خود بداند.

کتاب شعر تکیه گاه تنهایی یکی از این کشتی هایی بود که در لحظه های پرتلاطم و مواج زندگی به آن پناه برده و همدمی برای من شد.

در واقع شعر یک احساس درونی انسان نسبت به حوادث و اتفاقات  اطراف است که گهی تلخ و گهی شیرین و گهی تنها و گهی با هم بودن است.

اما این اثر آوای دل هست، دلی که گهی خسته و گهی شکسته ، پیچ و خم های زیادی را طی و تجربه  کرده . اما آنچه این دل خسته و دل شکسته را تسلی داد  تا مسیر ناهموار و سخت و طولانی را با گام های استوارتری به پیش ببرد خلق کلماتی بود که در تنهایی خویش همدم خود کرده بود و دل و کلمات با ذوق کنار هم نشسته اند و و لحظاتی را سپری ، که حاصل  دوستی این لحظات را تکیه گاه تنهایی نام نهادند.

اما آنچه این اثر را زیباتر  جلوه می کند احساس نویسنده نسبت به خداوند و اهل بیت (ع) و خانواده هست ؛ که با نوای دل کلماتی در وصف آنها گفته ؛ که برای همیشه در خاطر خاطرات بماند .

خالق یکتا

ای خالق مهر و وفا، هستی تو اندر آسمان       ای مِهر تو روح و تَنم، ای خالق هر دو جهان

خاک تو را می بوسم و یاد کلامت می کنم         تنها تو را می خوانمت ، ای بهترین ای جاودان

حال

هوای دلم ، هوای پریدن ز شبهای تار دارد     هوای چهچه ی بلبل ز میان کُهسار دارد

سکوت طبیعت و آهوان خفته ی دشت         آرامش دل ، بهر هر چشم پر انتظار دارد

نوای نی چوپان و زنگوله ی میشان         یاد یاران قدیمی و دل بی قرار دارد

سوسوی کلبه ی تاریک و بارانی              رهنمای ره عشق است و نشانی ز یار دارد .

اما زیبا ترین قسمت این کتاب و لحظه های  من زمانی بود که دستان پدرم را گرفتم و در حالی که بینایی چشمانش  را بخاطر روشنایی راه ما از دست داده بود . کنارش نشستم و گفتم:

ای پدر ، تو ابر بارنده ی مهر و لطف و احسانی      نور چشمت مشعل شد تا راه تارم گشته نورانی

با کدامین وصف گویم ای پدر که وصف ها باشد     با جان و دل گویم ، که زنده شود جان و جهانی

ای رساندی کشتی نوپایم را به ساحل بُرنایی          از میان موج های سخت و سهمگین و طوفانی

پدرم همسفر مهربان روزهای کودکی ام           ای تکیه گاه دل تنگی ام  وقت دلتنگی و بارانی

سایه ی دستت بوده سایه بان امنی برایم           پدرم بدون تو جهانم شده ، جهانی پوچ و ویرانی